افاضات محرمعلی خانی

هنوز تمام نشده . امتحانات را می گویم . یک ته تغاری مانده برای 17 تیر تا نشانمان دهند بعد از 18 تیر امتحان بی امتحان . تمام شد ، شد . نشد ، خودشان تمامش می کنند . حال چشم مبارکمان بینا شود روزی سه تا امتحان دهیم .

از قبل تصمیم داشتم بعد از این عزلت نشینی درباره هر آنچه این مدت دیدم و شنیدم و گذشت حتی شده مجمل ، بنویسم . الان می خواهم پا روی تصمیم بگذارم .

حوصله نوشتن درباره بنزین و خودسوزی ملی را ندارم . این همه نوشتند . حالا افاضات محرمعلی خانی بماند .

حوصله نوشتن درباره واترگیت خاتمی را هم ندارم که هی داغ می شود و یخ می کند . حالا فرض کن محرمعلی هم نوشت که قراره خاتمی به جرم اینکه معلم کلاس اولش بیش از حد جوان بوده خلع لباس شود و یا ... . یا فرض کن نوشت که خاتمی هم اصرار پشت اصرار و انکار پشت انکار که من نبودم دستی از آستین بیرون آمد و دست داد . این همه نوشتند . حالا افاضات محرمعلی خانی بماند .

نه حوصله دارم تحلیل کنم ، نه سیاست ببافم و نه زبان بریزم .

یعنی نه که بی حوصله باشم . الان حرفی ندارم . احساس نمی کنم باید چیزی بگویم . این همه گفتند . حالا افاضات محرمعلی خانی بماند .

شاید به این دلیل باشد که الان شبیه کسی هستم که تازه از غار بیرون آمده . البته هنوز هم بیرون نیامدم . دم در ایستاده ام . ای کاش بیرون نیایم .

دوست دارم این دوران امتحانات را . دوره عجیبی است . نه اینکه سخت نباشد و فکر کنید این قدر اهل دود چراغ خوردنم . نه . من هم به اندازه همه آه و ناله کردم . هر چند بی صدا . مخصوصا این بار که به معنای واقعی بیچاره شدم . امتحانات سخت ، برنامه مزخرف ، و مریضی پشت مریضی . 4 واحد حذف کردم . آنفولانزا در چله تابستان به همراه مسمومیت و ... خلاصه اینکه مدام در صف تزریقات مثل ملخ زل زده بودم به تابلوی سکوت با آن انگشت جلوی دماغش !

ولی دوران عجیب و خوبی بود ، مثل همیشه . من همیشه در این موقع حال خوبی دارم . همه ذهنیت و دورنم یکهو تراوشش می گیرد . ماجرایی است . مگر می شود دیگر خواند . به زور زنجیر هم نمی توانم بر تخیل و درون و احساس افسار بزنم . پاک یاغی می شود و به قولی پاک دامنم از دست برفت ...

شاید به این دلیل باشد که در این دوره از این شهر و هیاهو و آدمها دورم . از آنها دورم و به خودم نزدیک . نزدیک .

و همین طور به خاطر شب . اگر چه همیشه شب بیدارم . ولی این فرق دارد . کاری نمی کنم . تنها فکر و فکر و فکر و مدام بیشتر به عمق فرو می روم و گاه هم به زور دگنک می گویم که بابا محرمعلی : بمیر .. بخون . ( این یک جمله قصار است که تنها و تنها خودم معنی اش را می فهمم و کسی که اختراعش کرد )

القصه که خیلی زیباست . احساس آرامش و دوباره یافتن خود . و دیدن ، دیدن ، دیدن و حتی ...

خلاصه در این دوره با خودمم و با خودم صادق . و برای مدتی انرژی می گیرم ، تا کی دوباره در این شهر و هیاهو و بین آدمها خود را غرق کنم و حیف شود همه چیز .

البته حیف نمی شود . می ماند .

بگذریم . خلاصه که داستانی بود و دورانی برای زندگی .

اما...

برای خالی نبودن عریضه افاضات محرمعلی خانی :

امروز داشتم اخبار عربی می دیدم . به سرم زده بود محکی بزنم سوات عربی را ببینم می توانم فرق فحش و تعارف یک عرب را بفهمم یا نه . شاید روزی گذرم به دیار اعراب افتد چه دانی . خلاصه که امیدی بر خود نیافتم ولی ناگاه چیزی توجه ام را جلب کرد که نه ربط به عرب دارد نه فحش و نه تعارف .

اخبار دو رئیس جمهور با یکتا پیراهن را نشان می داد که یکی که اینجا خانه دومش است قرمز پوشیده و ....

بگذریم . بیراهه نروم . حرفم سر دیدار چاوز و احمدی نژاد نیست . آن سوتر ( منظورم پس کله دو رئیس جمهور است ) حرکات و سکنات وزیر خارجه چشمم را نواخت . جناب متکی را می گویم . چند بار دیگر هم نواخته بود از این پیش . این آدم میمیک عجیبی دارد . کوچکترین احساسی با شکلی اغراق شده در صورتش و سکناتش پخش می شود . اگر الان فکر کند که بابا عجب رنگ لباس این بابا نافرمه طرف بعد از ضیافت ناهار آن لباس را سوزانده .

می دانید یاد چه افتادم ؟

نگویید ربطی ندارد که ربطش می دهم . بچه که بودم حدودا 8 ساله ، یکی از کتابهایی که کش رفتم و خواندم " پَر "  بود . خواندید ؟

مفهوم و حسی که کتاب بهم داد را به خوبی به یاد دارم ولی اگر بخواهم برایتان تعریف کنم نمی توانم چون با همان ادبیات کودکانه آن روزم به یاد می آورم . 

یک چیزی در این مایه که یک آقای جا افتاده و با شخصیت و اهل کار و زندگی ( و البته افتاده در چرخ تکرار ) دلباخته یک خانم جوان بیوه می شود . دلباخته صدایش اول . صدایی رویایی . جناب ، زندگی را رها و به همه اوضاع و احوال خود به عبارتی آتش (بخوانید گند ) می زند برای خانم و خانم با کمک و حمایت آقا قرار می شود از صدای جادویی اش استفاده کند و خواننده شود که می شود و به اوج می رسد ولی ....

حالا ربطش . یک جایی این خانم که آدمی عادی و نا بلد بود زیر نظر استادی آموزش طرز رفتار می بیند . یعنی اینکه حالا که قرار است خواننده شود باید یاد بگیرد چطور راه برود ، بنشیند ، دست بدهد ، آب بخورد ، برقصد ، حرف بزند ، عشوه بریزد و دل ببرد و چطور یک آدم دیگر جلوه کند ....

ای کاش استادی بود برای آموزش رسم دلبری ... ببخشید آموزش سیاست ورزی و منش سیاسی  به سیاسیون و رجال کهن بوم وبر .

نوشته شده توسط سانسورچی در سه شنبه دوازدهم تیر 1386 | موضوع: